نصر بود ، و پيش از پادشاهى وى تبع اول بود و او زيد بن عمرو ذى الاعار بن ابره ذى المنار بن رائش بن قيس بن صيفى سباى اصغر بن كهف الظلم بن زيد بن سهل بن عمرو بن قيس بن معاويه بن جشم بن وائل بن غوث بن قطن بن عريب بن زهير بن ايمن بن هميسع بن عرنجج حمير بن سباى اكبر بن يعرب بن يشجب بن قحطان بود و نام سبا عبد شمس بود و او را سبا گفتند از آن رو كه نخستين كس از عربان بود كه اسير گرفت و اسير را سبى گويند . و اين خاندان شاهى حمير بود كه تبعان بودند . آنگاه از پس تبع او زيد بن عمرو شمر يرعش ابن ياسر ينعم ابن عمرو ذى - الاذعار پسر عم وى بود ، و شمر يرعش همانست كه به پيكار چنين رفت و سمرقند را بنيان كرد و حيره را بساخت و هم اوست كه شعرى بدين مضمون گفت : « من شمر ابو كرب يمانيم » « كه اسب از يمن و شام آورده‌ام » « تا سوى بندگانى روم كه » « ماوراى چين در عثم و يام » « تمرد ما كرده بودند » « و در ديار به انصاف فرمانروايى كنيم » « كه هيچكس از آن بيرون نباشد » و اين قصيده اى دراز است . گويد : و پس از شمر يرعش بن ياسر ينعم ، تبع اصغر بود و او تبان اسعد ابو - كرب بن ملكيكرب بن زيد ابن تبع اول ابن عمرو ذو الاذعار بود و همو بود كه سوى مدينه شد و دو حبر يهود را همراه خويش به يمن برد و بيت الحرام را آباد كرد و بپوشانيد و آن اشعار بگفت . و همه اين تبعان پيش از پادشاهى ربيعة بن نصر لخمى بودند و چون ربيعه